Podczas marcowej mobilizacji 1939 roku został dowódcą 901 kompanii sanitarnej znajdującej się w składzie 9 Dywizji Piechoty, a w lipcu otrzymał stanowisko szefa sanitarnego tejże dywizji. Walczył z dywizją w obronie Warszawy, a po kapitulacji stolicy uniknął niewoli.
Od listopada 1940 roku kierownik oddziału chorób wewnętrznych Szpitala Maltańskiego w Warszawie. Podczas okupacji współpracował z Armią Krajową, a w czasie trwania Powstania warszawskiego był kierownikiem oddziału oraz zastępcą komendanta Szpitala MaltańskiegoW powstaniu stracił obu synów, walczących w oddziałach AK. 14 października 1944 roku w warszawskim Szpitalu Dzieciątka Jezus otrzymał stanowisko kierownika oddziału chorób wewnętrznych.
6 kwietnia 1945 roku został zmobilizowany do Wojska Polskiego, gdzie początkowo od 5 kwietnia do 15 sierpnia 1945 roku w Szpitalu Okręgowym w Krakowie był kierownikiem oddziału wewnętrznego. Od 15 sierpnia do 15 września 1945 roku został głównym internistą w sztabie 1 Armii Wojska Polskiego oraz od 16 września 1945 do 23 marca 1946 roku internistą Dowództwa Okręgu Wojskowego nr 4 w Katowicach. 30 grudnia 1945 roku awansował do stopnia podpułkownika lekarza ze starszeństwem z 1 kwietnia 1945 roku.
Od 23 marca 1946 do 29 lutego 1949 pełnił obowiązki szefa Wydziału Służby Zdrowia Dowództwa Okręgu Wojskowego nr VII.