Po połączeniu partii lewicowych i powstaniu w 1968 Partia Pracy dołączył do ugrupowania i przez pewien czas zasiadał w jego komitecie centralnym.

W 1967 został rzecznikiem Ministerstwa Obrony. W latach 1970–1973 był wykładowcą na Uniwersytecie w Hajfie. Wykładał także na amerykańskim Uniwersytecie Emory’ego.

W wyborach parlamentarnych w 1981 po raz pierwszy dostał się do izraelskiego parlamentu z listy Koalicja Pracy. W dziesiątym Knesecie zasiadał w dwóch komisjach – obrony i spraw zagranicznych oraz edukacji i kultury. W kolejnych wyborach nie uzyskał reelekcji. Powrócił do parlamentu po wyborach w 1988 ponownie zdobył mandat poselski, a w dwunastym Knesecie przewodniczył komisji edukacji i kultury oraz zasiadał w komisjach: konstytucyjnej, prawa i sprawiedliwości oraz nadzoru nad radiem i telewizją. W kolejnych wyborach utracił miejsce w parlamencie.

Od 1964 rozpoczął publikowanie książek historycznych – naukowych i popularnonaukowych – dotyczących historii Izraela, w szczególności jego tajnych służb. Napisał oficjalne biografie Dawida Ben Guriona i Szimona Peresa oraz kilka powieści szpiegowskich. Publikował również po francusku i angielsku.