Był szefem wydziału wyszkolenia w Urzędzie Inspektora Saperów Sztabu Głównego Wojska Polskiego od maja 1937 do września 1939. Jeszcze przed wybuchem wojny awansowany do stopnia ppłk.
II wojna światowa Podczas wojny ewakuowany wraz ze Sztabem Generalnym. Przez Rumunię i Węgry przedostał się do Francji, gdzie został przyjęty do Polskich Sił Zbrojnych. Po klęsce Francji pozostał na miejscu i został inspektorem polskich obozów wojskowych na terenach rządu Vichy (rejon Nîmes), gdzie odgrywa jedną z kluczowych ról przy organizacji przerzutów polskich żołnierzy do Wielkiej BrytaniiF. Majorkiewicz, Lata durne, lata chmurne, Warszawa 1983, s. 114, 117, 119–120, 126.. Na przełomie 1941/1942 przedostał się na Wyspy Brytyjskie. W następnych latach prowadził dalej działalność szkoleniową.
Ostatnie lata życia W 1947 wyjechał do Polski i podjął pracę w Politechnice Śląskiej w katedrze prof. Jana Henryka Obrąpalskiego. Zmarł w Katowicach 30 października 1957. Spoczął na miejscowym cmentarzu komunalnym.
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (25 maja 1939) „za zasługi w służbie wojskowej”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921Fotografia Medal Dziesięciolecia Odzyskanej NiepodległościFotografia Order Św. Stanisława klasy III (Imperium Rosyjskie) Order Św. Anny klasy IV (Imperium Rosyjskie)