Gieorgij Erichowicz Langemak (ros. Георгий Эрихович Лангемак, ur. w Starobielsku, zm. 11 stycznia 1938 w Moskwie) – radziecki naukowiec i inżynier wojskowy, jeden z pionierów techniki rakietowej w ZSRR.
Życiorys Był synem Niemca, pracownika ministerstwa oświaty Ericha Langemaka i Marii. W 1899 jego rodzina przeniosła się do Jelizawetgradu. W 1916 ukończył gimnazjum ze srebrnym medalem, później studiował na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Piotrogrodzkiego, opanował języki francuski, niemiecki i japoński. W 1917 został zmobilizowany do Floty Bałtyckiej, z której zdemobilizowano go po rewolucji październikowej, po czym wrócił do domu, a wkrótce potem wstąpił na Wydział Historyczno-Filologiczny Uniwersytetu Noworosyjskiego. 10 lipca 1919 został powołany do Armii Czerwonej, był dowódcą baterii artylerii w twierdzy kronsztadzkiej, w lutym 1920 został kandydatem do RKP(b), jednak w 1922 wykluczono go z powodu wzięcia ślubu w cerkwi. W latach 1923–1928 studiował w Akademii Wojskowo-Technicznej Armii Czerwonej im. Dzierżyńskiego, później został szefem artylerii Floty Czarnomorskiej, skąd przeniesiono go do pracy w laboratorium gazodynamicznym kierowanym przez Iwana Klejmionowa, gdzie zajmował się opracowywaniem pocisków reaktywnych.