Nikołaj Pawłowicz Jegipko (ros. Николай Павлович Египко; ur. w Mikołajowie, zm. 6 lipca 1985 w Leningradzie) – radziecki wiceadmirał, Bohater Związku Radzieckiego (1939).
Życiorys Urodził się w ukraińskiej rodzinie robotniczej. Pracował jako ślusarz w zakładzie budowy okrętów w Mikołajowie, od maja 1919 do października 1920 służył w Armii Czerwonej, jako telefonista 14. Dywizji Strzelców brał udział w wojnie domowej w Rosji na Froncie Południowym, gdzie walczył z armią Denikina, oraz w kampanii polskiej 1920, był ranny.
Od 1925 służył w marynarce wojennej, był maszynistą turbiny krążownika „Czerwona Ukraina” i torpedowca „Szaumian” we Flocie Czarnomorskiej, od 1929 należał do partii komunistycznej. W 1931 ukończył Wyższą Szkołę Wojskowo-Morską im. Frunzego, później służył na okręcie podwodnym należacym do Floty Bałtyckiej, w 1932 ukończył kursy dowódcze i został pomocnikiem dowódcy okrętu podwodnego „Ł-55”, a wkrótce potem okrętu podwodnego „Leszcz” Floty Bałtyckiej. W sierpniu 1934 został dowódcą okrętu podwodnego „SZCZ-117” 5 Brygady Okrętów Podwodnych Floty Pacyficznej.