Andriej Nikołajewicz Biełozierski (ros. Андрей Николаевич Белозерский, ur. 29 sierpnia 1905 w Taszkencie, zm. 31 grudnia 1972 w Moskwie) – radziecki biolog i biochemik.
Życiorys Uczy się w szkole średniej w mieście Wiernyj (obecnie Ałmaty), później studiował na Wydziale Fizyczno-Matematycznym Środkowoazjatyckiego Uniwersytetu Państwowego, od 1923 pracował w laboratorium uniwersytetu, 1925–1930 wykładał biologię na fakultecie robotniczym (rabfaku) przy uniwersytecie. W 1924 opublikował swoją pierwszą pracę naukową, w 1927 skończył studia, po czym 1927–1930 był aspirantem katedry fizjologii roślin wydziału biologii Środkowoazjatyckiego Uniwersytetu Państwowego, w 1930 przeniósł się do Moskwy, gdzie został pracownikiem katedry biochemii roślin Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego im. Łomonosowa. W 1932 został adiunktem, a w 1943 doktorem nauk biologicznych i profesorem, 1937–1940 był starszym pracownikiem naukowym Instytutu Mikrobiologii Akademii Nauk ZSRR, 1943–1946 konsultantem Instytutu Malarii i Parazytologii Medycznej Akademii Nauk Medycznych ZSRR, 1947–1951 konsultantem Instytutu Epidemiologii i Mikrobiologii Akademii Nauk Medycznych ZSRR, a 1950–1951 dyrektorem Biologiczno-Glebowego Naukowo-Badawczego Instytutu Biochemii Roślin przy Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym.