Najczęstszą formą nabycia prawa własności nieruchomości jest zawarcie umowy sprzedaży. Dla takiej umowy w Niemczech charakterystyczne jest to, że składa się z dwóch odrębnych czynności prawnych, co odpowiada Trennungsprinzip (zasada rozdzielności znana tylko prawu niemieckiemu). Pierwsza czynność prawna jest czynnością zobowiązującą do przeniesienia własności nieruchomości. Druga czynność jest czynnością rozporządzającą, w której wyniku dochodzi do przeniesienia własności na nabywcę. Ważność przeniesienia własności nie zależy od ważności umowy zobowiązującej (Abstraktionsprinzip – zasada abstrakcyjności), chyba że powody nieważności obu czynności prawnych są tożsame. Umowa sprzedaży powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. Samo zawarcie umowy nie powoduje przeniesienia na nabywcę własności nieruchomości. Akt notarialny powinien zawierać postanowienie o wpisaniu do księgi wieczystej zastrzeżenia, że doszło do sprzedaży nieruchomościZgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-117/06.. Wpis ma charakter konstytutywny. Przy zawieraniu umowy powinien być obecny notariusz. Czuwa on nad tym, aby nabywca własność nabył, a sprzedawca uzyskał zapłatę w wysokości ustalonej i wskazanej w umowie. Jego obowiązkiem jest też przesłanie uwierzytelnionej części aktu notarialnego do wydziału ksiąg wieczystych.