Najprawdopodobniej byli wśród nich między innymi Epikur, Krantor, Posejdonios, Antioch, Chryzyp, Arystyp, Dikajarch i wielu innych.
Szybkie tempo, w jakim powstało dzieło, mimo że Cyceron był już po sześćdziesiątce, było możliwe dzięki temu, że od młodości z ogromnym zapałem oddawał się studiom i żaden ówczesny problem naukowy nie był mu obcy. Mała liczba bezpośrednich cytatów a duża parafraz z dzieł różnych autorów, skłoniła badaczy do przypuszczenia, że większość dzieła Cyceron napisał „z pamięci”, nie zaglądając do prac greckich filozofów.
Zawartość thumb|Popiersie Cycerona w wieku około 60 lat, w którym pisał Tuskulanki. Prawdopodobnie wykonane w I wieku. Muzeum Prado w Madrycie
Księga pierwsza W księdze pierwszej Cyceron omówił zagadnienie ludzkiej śmiertelności. Wykazał, że w literaturze naukowej panuje zgoda, iż człowieka konstytuują dwa składniki – zwierzęce ciało i rozumna dusza. Stwierdził, że o ile na gruncie empiryzmu można bez żadnej wątpliwości dowieść, że śmierć ciała jest ostateczna i nieodwracalna, to w sprawie śmierci duszy panują w nauce rozbieżne opinie.