Księga druga W księdze drugiej omówił Cyceron problematykę bólu fizycznego, nierozerwalnie związanego z życiem oraz towarzyszącego śmierci. Wpierw skrytykował pogląd, zgodnie z którym ból jest tylko złudzeniem. Uznając ból za rzeczywiste zjawisko fizyczne, od którego człowiek nie może uciec, przeciwstawił się równocześnie tezie nadającej bólowi wymiar moralny. Ból nie jest – zdaniem Cycerona – ani dobry, ani zły, chociaż jest rzeczą przykrą i gorzką.
Ciało podlega bólowi, więc jedynie rozum pozwala człowiekowi zapanować nad bólem. Autor udowodnił tę tezę w barwnie skomponowanych przykładach, opisujących życie ludzi, którzy wykazali się męstwem i opanowując ból udowodnili wyższość rozumnej duszy nad zwierzęcym ciałem.
Dlatego, zdaniem Cycerona, tylko odpowiednie rozumowanie uzbraja człowieka w wytrzymałość na wszelkiego rodzaju cierpienia fizyczne. Bez użycia rozumu człowiek staje się bezradny wobec bólu. Cyceron zaznaczył, że gdy ból staje się nie do zniesienia, można od niego uwolnić samobójstwem, gdyż jest to najbardziej rozumne wyjście z takiej sytuacji.