Podczas otwarcia szkoła Aleksandry Aspis oferowała naukę w 4 klasach. W 1882 roku poszerzyła asortyment nauczania do sześciu klas, a w 1910 roku do siedmiu klas. Od wtedy też szkoła nazywa się „Siedmioklasowa Szkoła Żeńska”. Przy Szkole Średniej działała też 3-klasowa szkoła przygotowawcza oraz internat, sala gimnastyczna i biblioteka. Aleksandra Aspis prowadziła też kursy zawodowe i dokształcające dla pomocnic domowych. W okresie dwudziestolecia międzywojennego przy ul. Kościuszki 5 działał Związek Byłych Uczennic Pensji Aspisowej.
W 1905 roku na fali rewolucji w szkole Aspisowej wprowadzono język polski jako język wykładowy.
Do wybuchu I wojny światowej szkoła Aspisowej działała w warunkach rosyjskich represji i silnej kontroli ze strony zaborcy. W 1918 roku szkoła przekształciła się w 8-klasowe Gimnazjum Realne. Szkoła istniała do 1932 roku.
Ostatni rok życia Aleksandra Aspis spędziła w Łomży, gdzie pracowała jej córka jako dyrektor szkoły. Została pochowana na cmentarzu komunalnym we Włocławku.
Życie prywatne W 1884 roku poślubiła Bogumiła Aspisa, który od 1880 roku uczył w jej szkole. W 1888 roku urodziła córkę Władysławę, która od 1910 roku przejęła prowadzenie szkoły swojej matki.