Największe i w wielu przewodnikach uważane za najpiękniejsze zgrupowanie form skalnych na Pogórzu Izerskim nie bez przyczyny nazwano Szwajcarią Lwówecką.
Wstępny projekt wielkiego domu Hans Poelzig wykonał w połowie października 1909 roku, natomiast w kolejnym roku rozpoczęto prace budowlane. Reprezentacyjny dom, określany przez okolicznych mieszkańców Domem Zwirnera, składał się z siedmiu kondygnacji. Szeroka podmurówka podtrzymywała taras, na którym stała górna część budynku nakryta dachem siodłowym. W pobliżu przygotowano ozdobne alejki ogrodowe ze świerkowym parkiem.
Dom służył również jako schronisko dla młodzieży. W budynku znajdowała się też niewielka wytwórnia likieru.
W roku 1914 lub jeszcze wcześniej Dom Zwirnera przekształcono na zakład, w którym zapewniano ubogim chłopcom bezpłatnie dach nad głową, opiekę i wyżywienie (niem. Knaben-Alumnat). Dla poprawnego funkcjonowania placówki, Max Zwirner, w 1910 roku zrezygnował z prowadzenia apteki. Po śmierci fundatora (1917), wdowa prowadziła zakład dla młodzieży jeszcze przez kilka lat by w końcu wystawić go na sprzedaż.