Wzniesienie wyraźnie wydziela od wschodu północy i zachodu wykształcona dolina rzeki Mandau, a od pobliskich wzniesień oddzielone jest obszernymi siodłami. Położenie wzniesienia, kształt i wyraźnie podkreślona zalesiona część szczytowa z wieżą widokową czynią wzniesienie rozpoznawalnym w terenie.
Budowa geologiczna Wzniesienie pochodzenia wulkanicznego zbudowane z fonolitu. Wzniesienie powstało w okresie mioceńskim w wyniku aktywności wulkanicznej na wyżynie czeskiej, działalność tych procesów rozciągnęła się na Górne Łużyce. W wyniku tych działań powstały liczne wzniesienia wulkaniczne. Podłoże tufów i bazanitu nefelinowego pokryła w pierwszej kolejności warstwa bazaltowej lawy. Następnie płaszcz lawy został przełamany strumieniami lawy fonolitowej. Ostateczne uformowanie wzniesienia nastąpiło w okresie ostatnich zlodowaceń. Lodowiec ściął stożkowe wierzchołki góry i uformował zbocza. Zbocza wzniesienia pokrywa niewielkiej grubości warstwa młodszych osadów glin, żwirów, piasków i lessów z okresu zlodowaceń plejstoceńskich i osadów powstałych w chłodnym, peryglacjalnym klimacie.