Pawieł Jakowlewicz Gołowaczow (ros. Па́вел Я́ковлевич Головачёв, ur. we wsi Kaszalowie w rejonie budzkim, zm. 2 lipca 1972 w Mińsku) – radziecki lotnik wojskowy, generał major lotnictwa, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego (1943 i 1945).
Życiorys Urodził się w białoruskiej rodzinie chłopskiej. Mieszkał z rodzicami w rejonie wieteckim, później w czeczerskim, w 1935 skończył szkołę fabryczną w Homlu, pracował jako tokarz i frezer w kombinacie leśnym. Jednocześnie uczył się w homelskim aeroklubie, od listopada 1938 służył w Armii Czerwonej, w końcu 1940 ukończył wojskową lotniczą szkołę pilotów im. P. Osipienko w Odessie i został lotnikiem 168 lotniczego pułku myśliwskiego na Krymie, po ataku Niemiec na ZSRR walczył pod Jassami, gdzie zestrzelił Me-109, jednak sam został ranny. Od października 1941 był lotnikiem 69 pułku lotniczego (dowodzonego przez Lwa Szestakowa), walczył m.in. pod Odessą, Charkowem i Stalingradem, w jednej z walk został ranny, po czym trafił do szpitala. Po powrocie na front został dowódcą klucza w eskadrze dowodzonej przez Amieta-Chana Sułtana, wyróżnił się w walkach o Rostów nad Donem i Donbas, a także w marcu 1943 nad Batajskiem. Od 1943 należał do WKP(b), jesienią 1943 walczył na Krymie i nad Melitopolem.