Przykładowo prawo morskie jako przedmiot programowy wykłada się na uczelniach nadmorskich, natomiast na uczelniach z siedzibami w głębi kraju traktuje się, co do zasady, tę gałąź prawa jako przedmiot dodatkowy.
Przedmioty fakultatywne sprzyjają indywidualizacji studiów i przyszłej specjalizacji zawodowej, przy przeciążeniu polskiej edukacji prawniczej, teorią i jednoczesnym braku przekazywania praktycznych zasad tworzenia, stosowania i egzekwowania prawa. Przedmioty wykładane na uniwersytetach nie nawiązują dostatecznie do funkcjonowania norm prawnych w życiu i ich zastosowania przez organy wymiaru sprawiedliwości. Owe braki uzupełniają dopiero aplikacje, odbywane w ciągu 2–3 lat, w zależności od rodzaju, przez absolwentów prawa, przygotowujące do poszczególnych zawodów prawniczych. Praktykę tę absolwenci odbywają w określonym odpowiednimi przepisami miejscu i czasie. Kończy się ona złożeniem egzaminu państwowego, którego pozytywny wynik pozwala nabyć uprawnienia zawodowe, m.in. adwokata, notariusza, radcy prawnego, prokuratora czy sędziego.