thumb|Kosa bojowa (poł. XVIII w., ze zbiorów szwedzkich) Kosa bojowa – broń biała, powstała z przekształcenia typowo rolniczego narzędzia w broń, używana przez oddziały chłopskie od średniowiecza niemal aż do początków XX wieku.
Powstała poprzez odmienne, pionowe osadzenie ostrza na drzewcu, ze względu na jej szczególne właściwości tnące i znaczny zasięg, kosa gospodarcza nadawała się do użycia jako broń podręczna bądź też, po odpowiednim zaadaptowaniu, mogła być użyta jako broń bojowa, tj. przeznaczona na wyposażenie nieregularnych oddziałów o charakterze militarnym. W tej funkcji wykorzystywały ją m.in. polskie oddziały powstańcze w roku 1794, 1830, 1848, 1863Słownik terminologiczny sztuk pięknych (red. K. Kubalska-Sienkiewicz). Wyd. 4. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 207..
Kosa jako broń
thumb|Ilustracja z regulaminu Piotra Aignera Krótka nauka o pikach i kosach (1794) Typowe zabiegi powodujące przystosowanie kosy gospodarczej do pełnienia funkcji broni bojowej: przekucie noża kosy gospodarczej o kąt 90 stopni (na sztorc) – tak, aby żeleźce stanowiło jedną linię z długim drzewcem, na którym jest osadzone; wzmocnienie uchwytu mocującego żeleźce do drzewca (np.