Od maja do sierpnia 1942 dowodził 207 Lotniczą Dywizją Myśliwską, walczył na Froncie Południowo-Zachodnim (luty-kwiecień 1942), Briańskim (kwiecień-lipiec 1942) i Woroneskim (lipiec-sierpień 1942), od września 1942 do maja 1944 był naczelnikiem wojskowego przedstawicielstwa Sił Powietrznych Armii Czerwonej na Alasce. W czerwcu 1944 objął dowództwo 205 Lotniczej Dywizji Myśliwskiej, a w sierpniu 1944 5 Lotniczego Korpusu Myśliwskiego, walczył na 2 i 1 Froncie Ukraińskim, brał udział w operacji lwowsko-sandomierskiej, sandomiersko-śląskiej, górnośląskiej, berlińskiej i praskiej. Podczas wojny wykonał 61 lotów bojowych. Po wojnie do marca 1946 dowodził 5 Lotniczym Korpusem Myśliwskim w Centralnej Grupie Wojsk w Austrii i na Węgrzech, a od czerwca 1946 do lipca 1947 11 Lotniczym Korpusem Myśliwskim w Królewcu, 1947-1948 był pomocnikiem dowódcy 4 Armii Powietrznej w Północnej Grupie Wojsk w Polsce, w 1950 ukończył Wyższą Akademię Wojskową i został skierowany do wojsk obrony przeciwlotniczej jako zastępca dowódcy i następnie dowódca lotnictwa myśliwskiego (w 1953 otrzymał stopień generała porucznika lotnictwa).