Konstanty Jamiołkowski (ur. 17 kwietnia 1895 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major lekarz Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Rudolfa (zm. 1898) i Jadwigi z Boszów (1870–1938). Członek Polskiej Organizacji Wojskowej. Od 1918 w Wojsku Polskim. Wcielony do 7 pułku ułanów, z którym odbył kampanię wojny 1920 r.
W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. W 1922 był w stopniu podporucznika medyka w I kompanii zapasowej sanitarnej (starszeństwo z dniem 19 czerwca 1919 i 116 lokatą w korpusie oficerów sanitarnych). W 1923 był nadetatowym oficerem podlekarzem w stopniu porucznika (starszeństwo z dniem 1 czerwca 1920 i 13 lokatą w korpusie oficerów zawodowych sanitarnych – podlekarzy) VIII batalionu sanitarnego przydzielonym do VIII Szpitala Okręgowego, skąd został odkomenderowany na studia. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. Dyplom doktora wszechnauk lekarskich otrzymał 8 listopada 1926 roku. Po ukończeniu studiów początkowo służył jako lekarz w 21 pułku piechoty, następnie przeniesiony do 1 pułku artylerii najcięższej. W listopadzie 1928 został przesunięty ze stanowiska młodszego lekarza na stanowisko starszego lekarza. W czerwcu 1930 został przeniesiony do Departamentu Zdrowia Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko kierownika referatu.