w tym repertuarze pojawiają się nazwiska Luigiego Boccheriniego, Nicolasa Séjana, Fernando Sora, Ignaza Pleyela, Michaela Haydna i .
Ważnym środowiskiem funkcjonowania sonaty klasycznej była praktyka domowa, salonowa i pedagogiczna. Sonaty publikowano często w zbiorach po dwie, trzy lub sześć kompozycji, z myślą o wykonawcach profesjonalnych, uczniach i zaawansowanych amatorach; w tym kontekście szczególne znaczenie miała również sonatina, kojarzona zwłaszcza z dydaktyką klawiszową i twórczością Clementiego. Sonata była wykonywana w salonach arystokratycznych i mieszczańskich, a do jej upowszechnienia przyczynili się kompozytorzy, wydawcy, nauczyciele oraz wykonawcy, m.in. Haydn, Mozart, Clementi, Beethoven, Artaria, , a także pianistki i uczennice, którym poświęcano lub dla których pisano utwory, m.in. i , , , , i .
Pod koniec XVIII i na początku XIX wieku sonata zaczęła coraz wyraźniej wychodzić poza funkcję domową i dydaktyczną, stając się także utworem koncertowym. Proces ten wiązał się ze wzrostem rozmiarów, trudności technicznej i ambicji wyrazowych sonaty, zwłaszcza w twórczości Beethovena, którego sonaty fortepianowe i kameralne przekraczały skalę wcześniejszego repertuaru salonowego.