Jan Janik (ur. 13 maja 1895 w Dominikowicach, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Urodził się w rodzinie Michała i Krystyny z Kiełtyków. Absolwent Gimnazjum w Jaśle i Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie. Członek Strzelca. 10 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 2 pułku piechoty. Został mianowany sierżantem. Następnie w Polskim Korpusie Posiłkowym. Po bitwie pod Rarańczą internowany w Szeklence. W 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W czasie wojny z bolszewikami służył w 34 pułku piechoty.

W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. W 1923 jako oficer nadetatowy II Okręgowego Zakładu Gospodarczego w stopniu kapitana (starszeństwo z dniem 1 czerwca 1919 i 200 lokatą w korpusie oficerów administracji – dział gospodarczy) służył w Departamencie VII Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych. Z dniem 1 listopada 1924, „po odbyciu przedwstępnej praktyki”, został przydzielony do Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1924/26. Po ukończeniu studiów wrócił MSWojsk. W 1932 służył w Szefostwie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu nr I.