Skarga konstytucyjna w Niemczech (niem. Verfassungsbeschwerde) – nadzwyczajny środek prawny przewidziany w prawie niemieckim, służący osobie fizycznej lub prawnej do ochrony jej praw podstawowych przed Federalnym Trybunałem Konstytucyjnym, w przypadku ich naruszenia przez organy państwowe lub inną władzę publiczną.
Historia Korzenie niemieckiej skargi konstytucyjnej sięgają do Konstytucji Bawarskiej z 26 maja 1818 roku w której § 21 przyznawał prawo do skargi każdemu obywatelowi państwa, jak również gminom. Skargę składano do jednej z dwóch izb, które następnie przedkładały je królowi. Powyższe rozwiązania przyjęte w Bawarii stały się podstawą do powstania skargi konstytucyjnej tego landu z 14 sierpnia 1919 roku. Każdy obywatel oraz osoba prawna z siedzibą w Bawarii miała prawo wniesienia skargi, w momencie gdy zostały naruszone ich prawa konstytucyjne. Po II wojnie światowej skarga konstytucyjna została włączona do konstytucji Bawarii z 1946 r., a następnie umieszczono w 1947 r. do Hesji oraz w 1955 r. w Saarze. Na szczeblu federalnym skarga konstytucyjna została wprowadzona na mocy ustawy o Federalnym Trybunale Konstytucyjnym z 1951 r., uregulowana w art. 90 ust. 1. Do Ustawy Zasadniczej Republiki Federalnych Niemiec z 23 maja 1949 r. (UZ) skargę konstytucyjną włączona do art. 93 ust.