Dwór Eugeniusz Miłosz rozpoczął w 1860 roku (i bardzo szybko zakończył) w niewielkiej odległości na zachód od brzegu jeziora Idołta budowę letniej rezydencji (stała siedziba, tzw. „Zamek” była w Drui). Jest to parterowy, murowany dwór, wzniesiony na planie prostokąta, na niskiej podmurówce, kryjącej rozległe piwnice, z piętrową częścią środkową, zwieńczoną trójkątnym frontonem z półokrągłym oculusem. Przed częścią środkową stoi trójakadowy portyk, na którego szczycie, na poziomie I piętra jest balkon z tralkową balustradą. Na parterze środkowych pięć osi zaznaczonych jest płytkim ryzalitem ozdobionym boniowaniem, podobnie jak narożniki domu. Budynek jest przykryty gładkim dachem (kiedyś gontowym), nad częścią środkową dwuspadowym, a nad skrzydłami – trójspadowym.
Wnętrza dworu były zdobione gobelinami i obrazami portretowymi członków rodziny Miłoszów. Istniała tu również bogato wyposażona biblioteka.
Po II wojnie światowej w zespole dworskim urządzono kołchoz, we dworze mieściła się jego administracja.