A7V miał być mobilną fortecą współpracującą z piechotą, ale poza koncepcją fortecy zbyt mało uwagi poświęcono mobilności. Z przodu maszyny umieszczono jedno działo Maxim-Nordenfelt kalibru 57 milimetrów, a po bokach i z tyłu umieszczono w sumie sześć karabinów maszynowych MG08 kalibru 7,92 milimetra. W zbiornikach mieściło się 500 litrów paliwa. Załoga składała się z 18 żołnierzy: dowódcy, kierowcy, dwóch mechaników (prawy i lewy silnik), celowniczego działa, ładowniczego działa i dwunastu żołnierzy obsługujących karabiny maszynowe.

Zastosowanie A7V został po raz pierwszy użyty 21 marca 1918 roku podczas walk w rejonie kanału St. Quentin. Poza podniesieniem morale żołnierzy niemieckich na niewiele się one przydały. Pierwsza bitwa pancerna miała miejsce 24 kwietnia bieżącego roku, kiedy trzy A7V spotkały dwa „żeńskie” i jeden „męski” czołg Mark IV. Początkowo jeden A7V zmusił dwa „żeńskie” Mark IV do odwrotu, ale „męski” Mark IV ostrzelał go swoim działem QF 6 kalibru 57 milimetrów i zaatakował dwa kolejne A7V, zmuszając je do odwrotu. Tego samego dnia wszystkie 18 dostępnych A7V wzięło udział w walce, ale bez większego sukcesu;