Kamby – w tym modelu zostały wyróżnione następujące etapy: charakterystyka, ustalenie cech, właściwości prawa, które będą ze sobą porównywane oraz podsumowanie czynności procesowych (sformułowanie wniosków, podobieństw i różnic) model Z. Pétriego – przeprowadzenie procesu komparatystycznego według tego modelu należy rozpocząć od wybrania tertium comparationis, co ma być wspólną cechą, jaką mają posiadać dwa porównywane ze sobą stany, ma ona stanowić podstawę do porównywania i umożliwiać jego przebieg. Kolejna czynność to porównywanie (wskazanie przeciwieństw i podobieństw badanych zjawisk w oparciu o wybrane założenia z pierwszego etapu). Po zrealizowaniu tych dwóch etapów można przejść do fazy trzeciej, czyli wyszczególnienia cech wspólnych zestawionych przypadków w oparciu o przeprowadzone badania i opisać je, zależności między nimi i postacie, w jakich występują. model A. E. Örücü – w swoim modelu, profesor University of Glasgow, wyróżnił więcej etapów przeprowadzania procesu komparatystycznego niż przedstawione wyżej. Wyróżnia on: opis, klasyfikację opisanych zjawisk, porównywanie zjawisk zaklasyfikowanych do poszczególnych ich grup, mierzenie wyników porównywania, wyjaśnianie znaczenia wyników pomiaru, weryfikację osiągniętych rezultatów procesu komparatystycznego.