Kolejnym dziedzicem Kamieńpola był jego syn z małżeństwa z Teresą Sieklucką, Antoni (1716–po 1778) żonaty z Emilią z domu Świrską, a następnie jego syn Jan (?–po 1788) żonaty z Teresą Despot-Zenowicz, sędzia grodzki brasławski, a po nich ich syn Iwon (1795–1849), mąż Michaliny Osmulskiej (1799–1835) i ich syn Wisław (lub Wiesław) (1828–1885), mąż Józefy Korkorowicz (lub Korkozewicz), ich syn Jan (1869–1920), mąż Elwiry z Karaffa-Korbuttów i wreszcie syna Jana Wisław (lub Wiesław) Światopełk-Mirski (1896–1951), mąż Stefanii z Alchimowiczów (1899–1973) – ostatni właściciele Kamieńpola przed 1939 rokiem.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Kamieńpol, wcześniej należący do województwa wileńskiego Rzeczypospolitej, znalazł się na terenie powiatu dziśnieńskiego (ujezdu) guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Kamieńpol wrócił do Polski, znalazł się w gminie Miory, która należała do powiatu dziśnieńskiego w województwie nowogródzkimSkorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom VII – Część II – Ziemia Wileńska – Powiaty: Brasław, Duniłowicze, Brasław i Wilejka, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1923. 13 kwietnia 1922 roku gmina wraz z całym powiatem dziśnieńskim została przyłączona do Ziemi Wileńskiej – Art.