Był to początek owocnej współpracy artystycznej pomiędzy braćmi, która miała trwać przez około trzydzieści lat i okazała się bardzo owocna. Rok ten był zarazem początkiem czterdziestoletniej kariery Ernesta De Curtisa jako kompozytora pieśni neapolitańskiej w jej złotym okresie, a także jako pianisty-akompaniatora.
Kariera artystyczna W 1899 roku Ernesto De Curtis wydał „I’ penso siempre a te” (do tekstu Adolfa Genise), w 1900 – „Canzona sincera”, a w 1901 – „Tiemme cu te” (wszystkie do tekstów brata). W 1902 roku skomponował, również do tekstu brata, pieśń „Amalia”, poświęconą Amalii Russo, z którą kilka lat później ożenił się; w tym samym roku skomponował pieśń „Torna a Surriento”, (ponownie do tekstu brata), opublikowany przez Bideri w 1904 roku. W tym samym roku Bideri opublikowało również „Voce ’e notte”, pieśń skomponowaną w 1903 roku do tekstu Edoarda Nicolardiego. W kolejnych latach Ernesto De Curtis skomponował takie pieśni jak: „’A muntanara” (1905), „’A surrentina” (1906), „Pusilleco e Surrento” (1906), „Te vene a mente” (1906), „Serenata gelosa” (1906), „Dui core” (1907), „La speranza” (1907;