Nihilizm prawny (ang. legal nihilism) – tendencja rozwijająca się w nauce o prawie od końca XIX w., polegająca na pomniejszaniu znaczenia norm prawnych (jako zbyt sztywnych i zawsze odbiegających od realnego życia) w działalności sądów i administracji.
W teorii tej rozstrzygające powinny być nie tylko zapisane normy, ale także ogólne zasady sprawiedliwości i potrzeby praktyki.
Formowanie się nihilizmu Nihilizm prawny jest częścią nihilizmu europejskiego, który powstał i wzrastał w XIX wieku, rozwijając się głównie w Niemczech. Podstawą nihilizmu prawnego jest nihilizm teoretyczny. Nihilizm teoretyczny stanowi przede wszystkim wyraz sceptycyzmu wobec prawdy, zakwestionowanie stanowiska, że to co jest prawdziwe, jest prawdziwe z konieczności, czyli niezależnie od naszego poznania, kultury i historii. Nie jest on fenomenem całkowicie autonomicznym, występuje w szerokim katalogu odmian nihilizmu. Prowadzi do przekształcenia całego prawa w prawo pozytywne ukształtowane przez ludzką wolę, ukierunkowaną tylko i wyłącznie na decyzję. Fundamentem prawa nie jest rozum i natura ludzka, działania i zachowania nie są właściwe bądź niewłaściwe same w sobie, ale ich wartość zależy od decyzji legislatora.