W 1963 roku dalsze badania pozwoliły na dokładne określenie miejsca odnalezienia szczątków kolumny i wykluczenie jej zniszczenia przez kataklizm z 373 roku p.n.e. Ustalono, że kolumna usytuowana była w północno-wschodnim narożniku sanktuarium, gdzie znaleziono podstawę i wapienny piedestał z literami PAN – skrótem imienia Pankratesa, łączonego wówczas z budową świątyni Apollina po 347–346 roku p.n.e. Nad nimi miały znajdować się trzy kolejne bloki – jeden z białego wapienia, jeden obecnie zaginiony i jeden z szarego wapienia. Na białym bloku odnotowano fragmentaryczną inskrypcję wzmiankującą Ateńczyków. Na podstawie kroju liter oraz ustawienia bazy względem sąsiadujących innych pomników sanktuarium, datowano ją na okres przed 336–332 rokiem p.n.e. Oznaczało to, że kolumna powstała we wczesnym okresie hellenistycznym, na co wskazywałby również styl posągów.
W 1983 roku odkryto kolejne inskrypcje, co poskutkowało nowymi interpretacjami. Według francuskiego epigrafika Claude’a Vatina, którego obserwacje potwierdził historyk sztuki Antonio Corso, kolumna miała być wzniesiona przez ateńskiego wodza Tymoteusza po zwycięskiej bitwie.
Poniższy opis bazy podany jest za publikacjami Antonio Corso, uwzględniającymi odczytane inskrypcje oraz ich interpretację: