Buddyjska kultura prawna – normy wpływające na zachowanie około 353 milionów wyznawców buddyzmu, wywodzące się z poglądów religijnych, etycznych, filozoficznych i społecznych, które łączą się ściśle z buddyzmem. Kultura prawna buddyzmu dotyczy ludzi mieszkających w wielu krajach świata, zaliczanych do buddyzmu północnego, południowego oraz wschodniego. Buddyzm północny znajduje wyznawców w Nepalu, Bhutanie, Tybecie oraz Mongolii. Buddyzm południowy dominuje w Sri Lance, Tajlandii, Laosie i Kambodży. Natomiast buddyzm wschodni funkcjonuje w Korei, Japonii, Wietnamie, Hawajach oraz Chinach.
Buddyjską kulturę prawną można opisać, opierając się na tekstach utrwalonych przez mnichów w formie pism zawierających: reguły życia mnichów (Kosz dyscypliny), kazania, przypowieści i przysłowia Buddy (Kosz kazań) i komentarze na temat myśli buddyjskiej (Kosz wyższej doktryny).
Język pism religijnych, zawierających zasady buddyjskiej kultury prawnej to język pali, wywodzący się z sanskrytu oraz języki chiński i tybetański.
Buddyjska kultura prawna oparta została na tożsamości prawa i religii, podobnie jak w kulturze prawnej hinduistycznej, konfucjańskiej i animistycznej.
Cechy kultury prawnej buddyzmu Wynikają one z myśli światopoglądowej, filozoficznej, religijnej i doktrynalnej buddyzmu.