Reguły prawa zakonnego miały duży wpływ na chińskie prawo świeckie. Chińscy władcy będący buddystami pod wpływem wyznawanych zasad złagodzili swoją surowość, kierując się „litością”, która jest stawiana jako jedno z wymagań wobec buddystów. Takim władcą znanym z łagodności był Liang Wudi, pierwszy cesarz z dynastii Liang.
Niektórzy z buddystów uważali, że prawo mogłoby być zbędne, gdyby jego wyznawcy osiągnęli stan doskonałości. Podawano różne daty końca prawa. Jakiś czas potem politycznym skutkiem niezadowolenia z opóźniania tego faktu była mobilizacja społeczeństwa do chińskiej rewolucji komunistycznej.
Początkowo wyznawcy buddyzmu nie akceptowali praw państwowych. Na tym tle dochodziło wielokrotnie do konfliktu między prawem Buddy a prawem władcy, cesarza. W późniejszym czasie wspólnota zakonna i państwo współistniały pokojowo. Jednak w VI wieku na północy Chin wspólnoty zakonne rozbudowały własną biurokrację, ściągając dodatkowo podatki, posiadały własne sądownictwo, ale ostatecznie dynastia Tang ukróciła tę sytuację i podporządkowała zakony władzy państwa.