Każdy satelita był 26-ścianem, z których 24 pokrytych było 8000 ogniw słonecznych. Dostarczały one do w40 W mocy. Miał ok. 86 cm przekątnej i 45 kg masy. Satelity nie posiadały akumulatorów (nie pracowały znajdując się w cieniu Ziemi) ani aktywnego systemu kontroli położenia. Satelity były stabilizowane obrotowo. Ruch obrotowy nadawany był przez wyrzut zapasu azotu przez dwie dysze na obwodzie statku.
Każdy przenosił pojedynczy transponder pasma X o mocy 3 watów, z dwoma lampami z falą bieżącą (jedna zapasowa). Pojedynczy satelita mógł przekazywać do 600 połączeń głosowych i do 6 000 połączeń dalekopisowych.
W celach badawczych satelity posiadały prosty system nadawania telemetrii (modulacja PCM, częstotliwość środkowa nadajnika 400 MHz). Przesyłane były m.in. temperatura statku, kod identyfikacyjny, położenie osi obrotu (czujnik Słońca).
Satelity były wynoszone na losowe orbity równikowe, prawie kołowe.
ISCSP 19, nazywany również DATS, od Despun Antenna Test Satellite, przenosił i testował bardziej zaawansowaną antenę rozkładaną momentem obrotowym. Dawała ona dodatkowe 10 dB wzmocnienia.
Oznaczenia Satelity oznaczano akronimem programu, IDCSP, lub innymi akronimami: DSCS-1 lub NATO-1.