Dwór został rozgrabiony w czasie I wojny światowej. Częściowo ocalała jedynie oranżeria, w której nadal hodowano rzadkie rodzaje roślin egzotycznych, w tym sięgające po dach araukarie, eukaliptusy, palmy, drzewa cytrynowe i pomarańczowe i wiele innych. Rośliny dekoracyjne, m.in. passiflora i pnące róże pokrywały od zewnątrz szklane elewacje budynku, w którym gospodarze przyjmowali w dni upalne gości
Dwór został spalony w 1944 roku przez partyzantów radzieckich. Po II wojnie światowej w majątku utworzono kołchoz. Do czasów dzisiejszych zachowała się zrujnowana, potężna, barokowa brama wjazdowa, jeszcze z czasów Brzostowskich z początku XVIII wieku, wspomniane wyżej kolumny pałacowe oraz resztki parku, na którego skraju stoi potężny, 500-letni dąb, będący obecnie pomnikiem przyrody. W parku znajduje się zrujnowany budynek siedziby dawnej administracji kołchozu. Zachowało się również częściowo kamienne ogrodzenie otaczające park, z kilkoma furtami. W ogrodzenie wbudowano kilka zabudowań gospodarczych, w tym tzw. koszary (prawdopodobnie siedziba straży dworskiej), dom ogrodnika, wędzarnię oraz długi budynek gospodarczy.