Scharleyer Erzmulde) oraz zapobieganie przedostawaniu się wód powierzchniowych do wyrobisk. 23 maja 1865 roku uchwalono nową umowę.
Do 1857 roku kierownikiem projektu był mistrz górniczy Carl Schmidt, reprezentant kopalń Wilhelmine i Cäcilie. Do realizacji pierwszego celu było wykorzystywanych pięć pomp parowych o łącznej wydajności 79,29 m³/min.: trzy maszyny odwadniające przy szybach odwadniających: Schmidt I (jego zgłębianie rozpoczęto w 1855 roku, maszyna odwadniająca oddana do użytku w 1858 roku, w 1859 roku zamontowano nitowane rury wykonane z blachy kotłowej o grubości ⅜ cala i średnicy 36 cali) i II (zgłębiony w 1860 roku, pierwsza maszyna parowa uruchomiona w 1863 roku, druga w 1869 roku) oraz dwie przy szybie Scherbening (pierwsza maszyna, która pracowała w systemie Woolfa, została zamontowana w 1875 roku). Szyby były głębokie na 84 metry i schodziły do 4. poziomu, jednak kopalnie Neue Helene i Cäcilie miały jeszcze piąty poziom, głębszy od czwartego o 16 metrów, do którego dochodziły szyby Christian-Krafft (z kopalni Neue Helene) i Clotilde (z kopalni Cäcilie). Z 5. poziomu na poziom 4. woda była wypompowywana przez maszyny odwadniające przy tychże szybach. Ponadto kopalnia Szarlej dysponowała odwadniającym szybem maszynowym Georg i szybem Edeler.