Dla ciekawości warto przypomnieć, że w latach 1664–69 architekt Antoine Le Pautre zbudował tutaj o wiele większy pałac dla Joachima Seiglières de Boisfranc, nadintendenta finansów księcia orleańskiego (brata Ludwika XIV). Pałac był potem wielokrotnie sprzedawany, między innymi, markizie Pompadour (1759-64) i Wincentemu Potockiemu (1811-20). centruj|mały|576x576px|Pałac w Saint Ouen architekta Antoniego Le Pautre'a (1672), zburzony prawdopodobnie przez Prusaków (wg hrabiny , faworyty Ludwika XVIII i właścicielki późniejszej budowli) czyli w 1815 albo na rozkaz króla, nowego właściciela w 1820. Ludwik XVIII po spotkaniu się z carem Aleksandrem w Compiègne 30 kwietnia spędza na własną prośbę noc z 1 na 2 maja w pałacu Potockich obawiając się jeszcze zbyt rewolucyjnego Paryża. Żona hrabiego, który jest nieobecny w Paryżu, Helena Apolonia z Massalskich Potocka, zgadza się na przyjęcie króla ale wcześniej, w obliczu zbliżania się wojsk obcych do Paryża, zarządziła opróżnienie pałacu z mebli. Kiedy zjawia się u niej prefekt Paryża z prośbą króla o nocleg w Saint Ouen przed wjazdem de Paryża, znajduje rezydencję wyśmienitą, ale bez mebli i zarządza wypełnienie sal meblami królewskimi, co zostaje wykonane w ciągu 24 godzin.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Saint-Ouen-sur-Seine · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.