W czerwcu 1944 został dowódcą 16 gwardyjskiego pułku lotnictwa myśliwskiego, w maju-czerwcu 1944 walczył w Rumunii (odniósł wówczas 1 zwycięstwo), później brał udział w operacji lwowsko-sandomierskiej (również 1 zwycięstwo), jednak latem 1944 został ranny i wycofany z frontu. Łącznie w latach 1943-1944 wykonał ponad 115 lotów bojowych i stoczył ok. 50 walk powietrznych, w których strącił osobiście 30 i w grupie 1 samolot wroga (wg innych danych 27 osobiście i 2 w grupie, a 2 samoloty uszkodził). Po wojnie był lotnikiem-inspektorem lotniczego korpusu myśliwskiego 2 Armii Powietrznej w Centralnej Grupie Wojsk, później w 1 Armii Powietrznej w Białoruskim Okręgu Wojskowym, w 1952 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną i został zastępcą naczelnika wojskowej szkoły pilotów. Od lutego 1953 do sierpnia 1957 był zastępcą dowódcy dywizji lotniczej w 73 Armii Powietrznej, potem zastępcą naczelnika wojskowej szkoły pilotów w Borisoglebsku, od lutego 1961 pracował w Centrum Wyszkolenia Kosmonautów. 5 listopada 1951 otrzymał stopień pułkownika.