Mewa ochocka (Larus schistisagus) – gatunek dużego ptaka z rodziny mewowatych (Laridae), zamieszkujący wybrzeża północno-wschodniej i wschodniej Azji oraz zachodniej Alaski. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Systematyka Gatunek ten opisał w 1884 roku Leonhard Hess Stejneger, nadając mu nazwę Larus schistisagus, która obowiązuje do tej pory. Miejsce typowe to Wyspa Beringa oraz okolice Pietropawłowska Kamczackiego. Jest to gatunek monotypowy (nie wyróżnia się podgatunków).
Występowanie Gatunek ten jest lęgowy na wybrzeżach północno-wschodniej i wschodniej Syberii, zachodniej Alaski i północnej Japonii, także na Wyspach Kurylskich, Wyspach Komandorskich i Sachalinie. Część populacji jest osiadła, a część zimuje w Japonii, Korei Północnej i Południowej, na wybrzeżu Chin i na Tajwanie (czyli głównie w rejonie Morza Ochockiego i Morza Japońskiego).
Wyjątkowo pojawia się w Europie; w Polsce stwierdzona po raz pierwszy w 2017 roku (obserwacja z roku 2016 nie uzyskała akceptacji Komisji Faunistycznej).
Morfologia Długość ciała: 55–67 cm; rozpiętość skrzydeł: 132–148 cm;