Geneza skargi W Hiszpanii przełomem dla skargi konstytucyjnej było uchwalenie w 1978 roku konstytucji, w której pojawiło się to zagadnienie. Wpływ na hiszpańską skargę konstytucyjną wywarła niemiecka Verfassungbeschwerde. Meksykańska skarga o ochronę praw, zwana amparo, stała się przedmiotem zainteresowań hiszpańskich prawników i pod jej wpływem do Konstytucji II Republiki Hiszpanii z 1931 roku została wprowadzona skarga gwarancji indywidualnych, poprzedniczka obecnej skargi. W 1933 roku powstał w Hiszpanii Trybunał Gwarancji Konstytucyjnych II Republiki, istniał on do 1936 r. i do czasu uchwalenia konstytucji w 1978 r. nie istniała w Hiszpanii instytucja skargi konstytucyjnej. W 1978 r. Konstytucja wprowadziła w art. 53 ust. 2, art. 161 ust. 1 oraz w art. 162 ust. 1 skargę konstytucyjną jako jedną z gwarancji ochrony podstawowych praw i wolności publicznych.
Chronione prawa i wolności Prawa i wolności chronione skargą konstytucyjną są określone w art. 53 ust. 2 konstytucji oraz w art. 41 ust. 1 ustawy organicznej o Trybunale Konstytucyjnym.