Był stanowczym przeciwnikiem złożenia przez Akademię przysięgi na wierność Karolowi Gustawowi oraz należał do mieszczańsko-uniwersyteckiego spisku przeciw Szwedom. Dopiero po wyzwoleniu miasta mógł Łańcucki przystąpić do końcowej dysputy na stopień doktora praw, który otrzymał w jesieni 1658. Od 1661 kilkakrotnie do 1683 był wybierany rektorem Akademii Krakowskiej. Sprawując swój urząd wielokrotnie zabiegał o poparcie dla Uniwersytetu na sejmach 1661 i 1670, sejmikach, dworze królewskim oraz wśród przychylnych Akademii magnatów. Naraziwszy się biskupowi Andrzejowi Trzebickiemu, musiał przez 10 lat czekać, mimo protekcji sufragana Mikołaja Oborskiego, na przyjęcie do kapituły krakowskiej, do której został wybrany w 1669, a wszedł dopiero po śmierci biskupa Trzebickiego w 1680. W 1681 został mianowany sekretarzem królewskim. Jako rektor próbował zapobiec rozprzężeniu dyscypliny wśród młodzieży studenckiej, o czym świadczą wydane przezeń zawiadomienia zaniedbywania wykładów, cenzury druków z lat 1668 i 1683. Przywiązany do Uniwersytetu przekazał w testamencie kilka legatów dla Kolegium Prawniczego, na budowę kolegiaty św.