Po wojnie przeniosła się w 1945 r. do Krakowa i zaczęła pracę tłumacza przysięgłego języków rosyjskiego i ukraińskiego oraz asystenta wolontariusza w Instytucie Geograficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i włączyła się w działalność Komitetu Słowiańskiego w Polsce, a pod koniec 1945 r. objęła funkcję sekretarza redakcji organu tej organizacji pt. „Życie Słowiańskie”.

W 1946 r. przeniosła się do Wrocławia, gdzie objęła stanowisko w Katedrze Geografii Historycznej na Uniwersytecie i Politechnice Wrocławskiej, współtworzyła Instytut Geograficzny i wrocławski oddział Polskiego Towarzystwa Geograficznego oraz brała udział w reaktywacji „Czasopisma Geograficznego”. Kontynuowała działalność w Komitecie Słowiańskim w Polsce, należąc do zarządu wrocławskiego oddziału i jako jego działaczka weszła w skład polskiej delegacji na Kongres Ogólnosłowiański w Belgradzie w grudniu 1946 r. Zaangażowana w powstanie instytutowej biblioteki, następnie przez kilka lat zajmowała się gromadzeniem, inwentaryzacją i katalogowaniem zbiorów.