W grudniu 1941 został ponownie powołany do wojska, walczył na Froncie Zachodnim, w 1942 przywrócono mu prawa członka partii, był p.o. dowódcy i od stycznia 1942 dowódcą pułku piechoty, w czerwcu 1942 został zastępcą dowódcy dywizji, był lekko ranny w walce. W grudniu 1943 skończył kurs Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa i w styczniu 1944 jako zastępca dowódcy dywizji wrócił na front, walczył na 3 Froncie Ukraińskim i 3 Białoruskim (3 czerwca 1944 otrzymał stopień generała-majora), brał udział w operacji nikopolsko-krzyworoskiej, biereznegowato-snigirewskiej, odeskiej, białoruskiej i wiślańsko-odrzańskiej (m.in. w walkach ulicznych w Zaporożu i Poznaniu), później jako dowódca dywizji uczestniczył w szturmie na Berlin.
Po wojnie służył w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech i w Białoruskim Okręgu Wojskowym, w 1952–1956 był zastępcą dowódcy korpusu piechoty w Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym, w marcu 1956 został zwolniony do rezerwy. Otrzymał honorowe obywatelstwo Lubania.