Fiodor Andriejewicz Wołkow (ros. Фёдор Андреевич Волков, ur. we wsi Koskołowo w guberni sankt-petersburskiej, zm. 23 grudnia 1954 w Moskwie) – radziecki generał porucznik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Po ukończeniu 6 klas szkoły pracował w kuźni, od marca 1916 służył w rosyjskiej armii, uczestniczył w I wojnie światowej ( (148 PP, Front Rumuński), za odwagę był trzykrotnie odznaczany. Po demobilizacji w marcu 1918 został instruktorem w oddziale Czerwonej Gwardii w Jamburgu (obecnie Kingisepp), w czerwcu 1918 wstąpił do Armii Czerwonej, brał udział w wojnie domowej - walkach na Froncie Zachodnim z armią Judenicza. W maju 1919 dostał się do niewoli, ale zbiegł, w sierpniu 1919 został dowódcą plutonu, od 1919 należał do RKP(b), walczył w wojnie z Polską i uczestniczył w walkach z antykomunistycznymi oddziałami na Białorusi. W maju 1923 został dowódcą kompanii, w 1938 ukończył Akademię Wojskowo-Polityczną im. Tołmaczowa i został skierowany do pracy w szkole wojskowej w Połtawie, od maja 1930 do kwietnia 1932 był dowódcą i komisarzem pułku piechoty w mieście Miedyń (obecnie w obwodzie kałuskim), później był dowódcą i komisarzem pułku piechoty na Dalekim Wschodzie, a od lipca 1937 do grudnia 1939 dowódcą brygady na Dalekim Wschodzie.