Ilja Wasiljewicz Winogradow (ros. Илья Васильевич Виноградов, ur. w miejscowości Niżnij Awzian w Baszkirii, zm. w lutym 1978) – radziecki wojskowy, generał porucznik.
Życiorys W 1915 skończył szkołę, potem pracował w fabryce, od 1918 służył w Armii Czerwonej, uczestniczył w wojnie domowej i walkach z basmaczami, w 1924 został ranny. Od 1926 należał do WKP(b), w 1929 ukończył szkołę wojskową im. WCIK, a w 1936 Akademię Wojskową im. Frunzego, pracował w sztabie dywizji kawalerii i 1937-1938 w sztabie Białoruskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego, później studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego. Brał udział w wojnie z Finlandią 1939-1940 jako szef Wydziału 4 Sztabu Leningradzkiego Okręgu Wojskowego i szef sztabu 28 Korpusu Piechoty, później pracował w Sztabie Generalnym, uczestniczył w wojnie z Niemcami jako szef wywiadu Frontu Południowo-Zachodniego (listopad 1941-czerwiec 1942), Stalingradzkiego (lipiec-grudzień 1942), Dońskiego/Centralnego (grudzień 1942-kwiecień 1943). Od kwietnia do lipca 1943 był zastępcą szefa Zarządu Wywiadowczego Armii Czerwonej, od lipca do października 1943 szefem Wydziału Wywiadowczego Sztabu Frontu Woroneskiego, 1943-1944 1 Ukraińskiego, a 1944-1945 2 Białoruskiego.