System jednego opata prowadzącego klasztor ukształtował się najpierw w szkole chan.
Członkowie rodziny tonsurowej byli bardzo blisko związani z klasztorem, w którym rezydowali. Zasadniczo ta rodzina dysponowała prawem własności do ich klasztoru, a jej członkowie mogli żyć w tym klasztorze do samej śmierci, podczas gdy mnisi z innych klasztorów mogli przebywać w takim klasztorze tylko jako goście. Tylko członkowie rodziny tonsurowej klasztoru dziedzicznego mogli objąć stanowisko opata czy innego monastycznego urzędu w klasztorze. Tak więc rodzina tonsurowa tworzyła zamknięty system w jej klasztorze, pozostawiając niewiele możliwości dla przybyszów z zewnątrz.
Odczucie rodzinności w grupach tonsurowych było bardzo mocne. W komunikacji między mnichami używano takich określeń jak „syn” i „brat”. Rodziny tonsurowe w okresie Song troszczyły się o prawa własności i zamieszkania, a szczególnie o sukcesję na stanowisku opata. Z tych powodów, wszelkie relacje w rodzinie tonsurowej były skupione na obecnym, żyjącym pokoleniu, a pokoleniom minionym okazywano niewiele zainteresowania, może z wyjątkiem założyciela klasztoru.