Ostatecznie kapłani bogini za kradzież złotej czary ze świątyni zostają wtrąceni do więzienia, a Lucjusz sprzedany piekarzowi. Wyczerpanego pracą nad siły piekarz sprzedaje ubogiemu ogrodnikowi. Ten zaczepiony przez żołnierza, który chce mu zabrać osła, w walce zadaje żołnierzowi razy i ucieka. Ukrytego w domu przyjaciela żołnierz odnajduje dzięki ciekawości Lucjusza, który wychyla łeb przez dach i oddaje pod sąd. Lucjusz zostaje sprzedany piekarzowi, służącego wraz z bratem u bogatego arystokraty Meneklesa. Bracia znoszą do domu resztki z uczt, które Lucjusz regularnie im wyjada. W końcu bracia orientują się, że jęczmienia ze żłobu nie ubywa, a osioł jest coraz grubszy, odkrywają jego tajemnicę i ujawniają ją swemu panu. Menekles odkupuje od nich osła za podwójną cenę i przyucza go do wykonywania różnych sztuczek, które ludzie tłumnie przychodzą oglądać. Sługa Meneklesa za możliwość pooglądania osła pobiera osobno opłatę. Któregoś razu jakaś kobieta oferuje mu znaczne wynagrodzenie za umożliwienie jej współżycia z osłem. Sługa ujawnia ten fakt panu, a ten postanawia obsadzić Lucjusza w przygotowywanych właśnie w Tesalonice igrzyskach w scenie z bykiem i Pazyfae. Oczekując na przedstawienie Lucjusz zjada kilka róż i odzyskuje ludzką postać.