W 1910 r. trafił do Szwajcarii i rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie w Zurychu. Wkrótce wystąpił o szwajcarskie obywatelstwo i przeniósł się na Uniwersytet w Bazylei. Aby zarobić na studia, w czasie wakacji występował jako zapaśnik na arenach cyrkowych w Szwajcarii, a także w Anglii, Hiszpanii i Włoszech. Walczył w masce, aby ukryć swój proceder przed władzami uczelni. Po ukończeniu studiów z tytułem doktora nauk medycznych specjalizował się w zakresie ginekologii i położnictwa w szwajcarskich klinikach. W 1917 r. rozpoczął pracę jako asystent w swojej specjalizacji na Uniwersytecie w Paryżu.
25 marca 1918 r. zgłosił się do gen. Józefa Hallera, organizującego wojsko polskie we Francji. Współtworzył służbę medyczną 1 i 2 Dywizji Armii Polskiej, brał udział w obronie Lwowa. Na początku 1920 r., z uwagi na znajomość języków obcych, został oddelegowany do pełnienia funkcji oficera łącznikowego przy misji francusko-angielskiej w Galicji Wschodniej. Został zdemobilizowany w 1922 r.