Czasopisma pozbawione debitu komunikacyjnego w PRL — część 4

S.” (Ruch Chrześcijańsko-Społeczny), „Życie”, „Światpol” (biuletyn informacyjny), „Za Wolność i Niepodległość”.. 3 października 1947: „Lud Polski” (Paryż, Francja, w języku polskim).. 4 listopada 1947: „Nowy Kurier” (Argentyna, w języku polskim).. 13 grudnia 1947: „Europe – Amérique” (Bruksela, Belgia, w języku francuskim).. 5 stycznia 1948: czasopisma wydawane w języku żydowskim – „Unzer Sztime” (Paryż, Francja), „Forwerts” (Nowy Jork, Stany Zjednoczone), „Weker” (Nowy Jork, Stany Zjednoczone), „Unzer Cajt” (Nowy Jork, Stany Zjednoczone), „Cyjonistisze Sztime” (Monachium, Niemcy Zachodnie).. 15 lutego 1948: „Związkowiec” (Toronto, Kanada, w języku polskim).. 29 maja 1948: „Zgoda” (Stany Zjednoczone, w języku polskim)..

1949–1950 Od 1949 do początku 1950 zarządzenia o odebraniu debitu komunikacyjnego wydawał dyrektor Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, Antoni Bida oraz w zastępstwie Julian Leżyński.. Zgodnie z opublikowanymi w „Monitorze Polskim” zapisami zarządzenia były nadal wydawane na podstawie art. 3 dekretu z dnia 5 lipca 1946 o utworzeniu Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk (Dz.U. RP Nr 34, poz. 210) w związku z art. 8 dekretu z dnia 21 listopada 1938 o prawie prasowym (Dz.U. RP Nr 89, poz.