W 1945 obronił pracę kandydacką w Arktycznym Instytucie Naukowo-Badawczym, w październiku 1945 wziął udział w przelocie nad Biegunem Północnym zorganizowanym przez Arktyczny Instytut Naukowo-Badawczy, 1948–1949 brał udział w kosztownych ekspedycjach „Siewier-2” i „Siewier-4”, kierując w nich grupami naukowymi, od kwietnia 1950 do kwietnia 1951 był szefem dryfującej stacji polarnej „Siewiernyj Polus-2”. W 1951 objął funkcję zastępcy dyrektora Arktycznego Instytutu Naukowo-Badawczego, 1955–1957 i 1962–1964 kierował pierwszą, ósmą i dziewiątą radziecką ekspedycją antarktyczną. Przyczynił się do otwarcia (13 lutego 1956) pierwszego radzieckiego antarktycznego obserwatorium eksperymentalnego Mirnyj. Od 1952 należał do KPZR, w 1954 otrzymał stopień doktora nauk geograficznych.

Odkrył trzy zatoki, półwysep i jezioro. W 1945 nadano mu tytuł "Honorowy Polarnik".