W grudniu 1939 jako dowódca 110 Dywizji Piechoty Uralskiego Okręgu Wojskowego uczestniczył w wojnie z Finlandią, w 1941 ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej i został dowódcą 6 Dywizji Pancernej 28 Korpusu Zmechanizowanego Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego; 7 grudnia 1941 dywizja ta została przeformowana w 6 Brygadę Pancerną i skierowana na Front Południowy pod Rostów nad Donem i w styczniu 1942 wzięła udział w operacji barwienkowsko-łozowskiej. Brał udział m.in. w wyzwoleniu Barwienkowa, 13 maja 1942 został mianowany generałem majorem wojsk pancernych, wkrótce podczas jednej z bitew odniósł ranę, po wyleczeniu mianowano go dowódcą wojsk pancernych i zmechanizowanych 45 Armii, niedługo potem zastępcą szefa Zarządu Wojsk Pancernych Frontu Południowego;