Zakres dynamiki dźwięku to różnica głośności między dźwiękiem najgłośniejszym a najcichszym, jaki dany sprzęt audio jest w stanie stworzyć, nagrać lub przetworzyć. Bez zastosowania ditheringu, zakres dynamiki dźwięku, zależy od poziomu szumu kwantyzacji. Przykładowo, zapis w formie liczby całkowitej w rozdzielczości 16-bitowej umożliwia uzyskać zakres dynamiki dźwięku wynoszący około 96 dB.
Wykorzystanie wyższych rozdzielczości bitowych podczas nagrań studyjnych pozwala na uzyskanie szerszego zakresu dynamiki dźwięku. Jeżeli sygnał nagrania audio ma mniejszy zakres dynamiki dźwięku niż zakres dozwolony przez wykorzystaną głębię bitową, to nagranie posiada tzw. headroom. Im wyższa rozdzielczość bitowa, tym większy headroom jest dostępny. Ten zabieg pozwala na redukcję przesterów przy dużych skokach wartości sygnału.
Przy właściwym zastosowaniu ditheringu, cyfrowe systemy audio są w stanie odtworzyć nagrania z niższą rozdzielczością bitowa, lecz wyższym zakresem dynamiki dźwięku niż zakres, na który teoretycznie pozwalałaby ta rozdzielczość z powodu szumu kwantyzacji.
Wykorzystanie technik takich jak oversampling i noise shaping może jeszcze bardziej poszerzyć zakres dynamiki dźwięku próbki dźwiękowej.