Sam fakt istnienia tych dokumentów został odebrany przez Teltschika jako sygnał gotowości ZSRR do rozmów na temat zjednoczenia Niemiec, o czym natychmiast poinformował kanclerza.
23 listopada 1989 roku, podczas spotkania Kohla z najbliższymi doradcami, Teltschik zaczął namawiać kanclerza do zaprezentowania podczas zbliżającej się debaty budżetowej w Bundestagu realistycznego planu zjednoczenia. Teltschik zaoferował opracowanie konceptu, co jednak spotkało się z obawami z punktu taktyki odnośnie do reakcji Zachodu oraz odbioru przez społeczeństwo NRD. W końcu ustalono, że plan należy sporządzić a decyzje o jego ewentualnym przedstawieniu przed Bundestagiem pozostawiono kanclerzowi. Koncept planu, wypracowany podczas otwartych i kontrowersyjnych dyskusji, został dalej opracowany przez urząd kanclerza. Kontrowersyjnym punktem była struktura przyszłego zjednoczonego państwa – konfederacja czy federacja. Formalny kształt planu – dziesięć punktów – został zaproponowany przez z uwagi na jego nośność medialną. Aby odciąć się od wcześniejszych „planów”, plan nazwano „programem”.