Wróciwszy do Wielkiej Brytanii, Grierson przyczynił się do ukształtowania nurtu w kinie dokumentalnym, nazywanym brytyjską szkołą dokumentu. Na jej twórczość składały się filmy realizowane na zlecenie dwóch państwowych spółek. W pierwszej z nich, Empire Marketing Board (1927-1933), Grierson wyreżyserował osobiście niemy film Poławiacze śledzi (1929), którego nowatorstwo polegało na ukazaniu codziennej pracy rybaków nad Morzem Północnym, a tym samym – na zobrazowaniu przeciętnych brytyjskich obywateli. Reżyser znajdował się pod przemożnym wpływem Eisensteina, stosując techniki montażu wyraźnie wzorowane na Pancerniku Potiomkinie, a sama projekcja Poławiaczy śledzi odbyła się wraz ze wspomnianym filmem radzieckim, wówczas zakazanym w Wielkiej BrytaniiS. Street, British National Cinema, Routledge, London - New York 1997, s. 149.. Rychło Grierson zgromadził wokół siebie kilku współpracowników, między innymi Paula Rothę, Basila Wrighta, Harry'ego Watta, Edgara Ansteya, Alberta Cavalcantiego i Arthura EltonaM. Przylipiak, Film dokumentalny okresu klasycznego [w:] Kino klasyczne, T. Lubelski, I. Sowińska, R. Syska (red.), Universitas, Kraków 2012, s. 483..